DNA'nın Yapısı ve Özellikleri
DNA, prokaryot hücrelerin sitoplazmasında, ökaryot hücrelerin ise çekirdek, mitokondri ve kloroplastlarında bulunur. Bugün kabul gören DNA modeli, 1953'te James Watson ve Francis Crick tarafından ortaya konulmuş olan çift sarmal modelidir.
DNA molekülü, yangın merdivenine benzeyen çift sarmal bir yapıya sahiptir. Bu yapıda merdivenin kenarlarını şeker ve fosfat molekülleri, basamaklarını ise pürin ve pirimidin bazları oluşturur. Sarmal yapıda adenin ile timin arasında ikili, guanin ile sitozin arasında üçlü zayıf hidrojen bağları bulunur. Bu hidrojen bağları, DNA'nın çift sarmal yapısını bir arada tutar.
DNA'da bir zincirdeki nükleotidler fosfodiester bağları ile birbirine bağlanır. Çift sarmalda bir iplikteki nükleotitlerin birbirine bağlanma yönü, diğer ipliktekinin tersidir - buna antiparalel düzen denir. İpliklerin uçları 5' (beş üssü) ve 3' (üç üssü) olarak adlandırılır.
Dikkat: DNA'daki hidrojen bağlarının sayısı ve türü önemlidir. G-C arasında üç hidrojen bağı olduğu için A-T bağlarından daha güçlüdür, bu nedenle G-C oranı yüksek olan DNA'lar daha yüksek sıcaklıkta denatüre olur.
DNA, tüm canlılık için gerekli olan genetik bilgiyi taşır ve hücre bölünmesinden önce kendini eşleyebilir. Eşlenmesinde DNA polimeraz enzimi, yıkımında ise DNAaz enzimi görev yapar. DNA'daki nükleotid dizilimi, türlere hatta bireylere özgüdür - bu özellik DNA parmak izi yönteminin temelini oluşturur.
DNA için bazı önemli eşitlikler vardır:
- A = T ve G = C olduğundan A/T = G/C = 1
- A+G = T+C pu¨rinbazları=pirimidinbazları
- A+G/T+C = A+C/G+T = 1