DİVAN ŞİİRİ DERS NOTLARI - En Önemli Bilgiler

Divan Şiirinin Özellikleri ve Genel Yapısı

Divan şiirinde dil oldukça sanatlı ve ağırdır. Arapça-Farsça kelimeler ve tamlamalar sıkça kullanılır. Şiirlerde temel birim beyittir ve her beyit kendi içinde anlam bütünlüğü taşır. Bu şiirler aruz ölçüsü kullanılarak yazılır ve söz sanatlarıyla süslenir.

Konu değil işleyiş önemlidir. Şiirler genellikle tam ve zengin kafiyelerle yazılır, redif kullanımı yaygındır. Divan şiirinde bazı kavramlara yüklenen kalıplaşmış anlamlara mazmun denir. Örneğin sevgilinin ağzından "gonca" olarak bahsedilir.

Divan edebiyatının XIII. yüzyıldan XIX. yüzyıla kadar uzanan döneminde Şeyyad Hamza, Fuzulî, Bâkî, Nedim, Şeyh Gâlip gibi önemli şairler yetişmiştir. Edebiyatın bilinen ilk temsilcisi ise Hoca Dehhani'dir.

Not: Divan şiirinde beyitler, şiirin bütününde değil her bir parçada anlam bütünlüğü aranır. Bu özellik, divan şiirini modern şiirden ayıran en önemli özelliklerden biridir.

Gazel

Divan şiirinin en önemli nazım biçimi olan gazel, 5-15 beyit arasında yazılır. Kafiyelenişi "aa, ba, ca, da, ea..." şeklindedir. Bazı gazellerde iç kafiyeye de rastlanır ki, bunlara musammat gazel denir.

Gazelde ilk beyite matla, son beyite makta denir. Makta beytinde genellikle şairin mahlası bulunur. Gazelin en güzel beytine ise beytü'l-gazel (şah beyit) adı verilir.

Gazel Türleri ve Önemli Şairler

Gazeller konularına göre ayrılır. Aşıkane gazellerde aşk ve sevgi lirik bir dille işlenir; en büyük temsilcisi Fuzulî'dir. Rindane gazeller dünyaya aldırış etmemeyi konu alır; Bâkî bu türün ustasıdır. Şûhâne gazeller aşkın zevklerini şuh bir tavırla anlatır, Nedim ünlüdür. Hikemî gazellerde ise düşünce ön plandadır, Nâbî bu türün öncüsüdür.

Fuzulî $1483?-1556$, Bağdat ve çevresinde yaşamış, üç dilde eser vermiş önemli bir şairdir. Azeri Türkçesiyle yazdığı şiirlerinde ilahi aşk ön plandadır. İçten ve lirik bir üslubu vardır. Divan, Leylâ vü Mecnûn, Su Kasidesi ve Şikâyetnâme önemli eserleridir.

Bâkî $1526-1600$, İstanbul'da doğmuş ve "Sultanü'ş-Şuara" (Şairler Sultanı) olarak anılmıştır. Şiirlerinde aşk, yaşama zevki ve doğa temalarını işlemiş, İstanbul Türkçesini tercih etmiştir. Divan ve Kanunî Mersiyesi bilinen eserleridir.

Bilgi Notu: Kendi beyitlerinde anlam bütünlüğü olan gazellere "yek-ahenk gazel", tüm beyitleri çok güzel olan gazellere ise "yek-avaz gazel" denir.

Kaside

Kaside, din ve devlet büyüklerini övmek için yazılan önemli bir nazım biçimidir. 33-99 beyit arasında yazılır ve gazelle aynı kafiye düzenine (aa, ba, ca...) sahiptir. İlk beyite matla, son beyite makta, en güzel beyite beytü'l-kasid, şairin mahlasının geçtiği beyite taç beyit denir.

Kasideler konularına veya içeriğine göre adlandırılır. Örneğin kışı anlatan kasideye şitaiyye, baharı anlatan kasideye bahariyye, ramazan ayını anlatan kasideye ramazaniyye denir. Fuzulî'nin ünlü "Su Kasidesi" adını içindeki rediften almıştır.

Kasidenin belirli bölümleri vardır: Giriş bölümü olan nesib (teşbib), asıl konuya geçiş yapılan girizgâh, övgünün yapıldığı methiye, şairin kendisini övdüğü fahriye ve dua bölümü. Bazı kasidelerde tegazzül adı verilen gazel bölümü de bulunur.

Kasideler konu bakımından çeşitlilik gösterir: Bir kişiyi eleştirmek için yazılan hieviye, ölen kişinin ardından yazılan mersiye, padişahın tahta çıkışını kutlamak için yazılan cülusiye, Allah'ın birliğini anlatan tevhit, Allah'a yakarış amacıyla yazılan münacat ve Hz. Muhammed'i öven naat bunlara örnektir.

Dikkat: Kasidelerde hem biçim hem de içerik bakımından belirli kurallar vardır. Bu kurallar şairlerin yaratıcılığını sınırlamaz, aksine ustalıklarını göstermelerine olanak sağlar.

Nef'î ve Diğer Nazım Biçimleri

Nef'î $1570?-1635$, divan şiirinin en büyük kaside şairidir. IV. Murat döneminde yaşamış, övgü ve yergi konularında eşsiz eserler vermiştir. Divan ve hicivlerinin toplandığı Sihâm-ı Kazā (Kaza Okları) adlı eserleri vardır.

Divan şiirinde gazel, kaside ve mesnevinin yanı sıra kıt'a ve müstezat gibi beyitlerle kurulan başka nazım biçimleri de bulunur. Kıt'a "xa-xa" kafiye düzeniyle yazılan, müstezat ise gazelin dizelerine kısa dizeler (ziyade) eklenerek oluşturulan nazım biçimleridir.

Şarkı, bestelenmek için yazılan ve dörder mısradan oluşan bentlerle kurulan bir nazım biçimidir. Genellikle 3-5 bent olarak yazılır, kafiye düzeni "aaaa, bbba..." şeklindedir. Şarkılarda aşk, sevgi, eğlence gibi konular işlenir. Bazı şarkılarda tekrarlanan dizelere nakarat, bentlerin üçüncü dizesine miyan denir. Koşma ve türkülerin etkisiyle ortaya çıkan şarkı, Türklere özgü bir nazım biçimidir.

Nedim $1680?-1730$, Lale Devri ile özdeşleşen önemli bir şairdir. Mahallîleşme akımının temsilcisi olan Nedim, divan şiirine hem dil hem de içerik bakımından yenilikler getirmiştir. İstanbul Türkçesinin deyimlerini kullanan şair, şarkı türünün en önemli temsilcisidir. Şiirlerinde genellikle zevk ve aşk temalarını işlemiştir.

İlginç Bilgi: Nedim sadece divan şiiri nazım biçimlerini değil, hece ölçüsüyle bir koşma da yazmıştır. Bu, onun geleneksel kalıpları aşan yenilikçi yönünü gösterir.

Diğer Nazım Biçimleri ve Divan Şiirindeki Akımlar

Divan şiirinde dörtlüklerle kurulmuş nazım biçimleri de vardır. Rubai, tek dörtlükten oluşan ve "aaxa" şeklinde kafiyelenen bir nazım biçimidir. İran edebiyatından gelen rubailer genellikle tasavvufi ve felsefi konuları işler. Tuyuğ ise Türklerin divan şiirine kazandırdığı tek dörtlükten oluşan ve "aaxa" şeklinde kafiyelenen bir nazım biçimidir.

Daha uzun nazım biçimleri de mevcuttur. Terkibibent, 5-10 bent ve her bentte 5-10 beyitten oluşur. Her bendin sonundaki vasıta beyti değişir. Terciibent ise şekil ve içerik olarak terkibibentle benzerdir ancak vasıta beyti değişmeyip her bent sonunda tekrarlanır.

Divan şiirinde üç önemli akım vardır. 16. yüzyılda ortaya çıkan Türkiibasit akımı, Türkçede sadeleşmeyi savunur ve Aydınlı Visalî ile Edirneli Nazmî tarafından temsil edilir. 17. yüzyıldan itibaren görülen Sebkihindi (Hint Tarzı), karmaşık mazmunlar ve alışılmadık benzetmelerle karakterizedir. Naili, Neşati ve Şeyh Galip gibi şairler bu akımın temsilcileridir. 18. yüzyılda etkili olan Mahallîleşme akımı ise sadeleşme, yenilenme ve yerelleşme çabasını yansıtır. Bu akımın öncüsü Nedim'dir.

İpucu: Divan şiirindeki akımlar, edebiyatın durağan değil gelişen bir yapıya sahip olduğunu gösterir. Her akım kendi döneminin sosyal ve kültürel değişimlerini yansıtır.