Ses Bilgisi Temelleri

Türkçede sesler iki ana gruba ayrılıyor: ünlüler (a, e, ı, i, o, ö, u, ü) ve ünsüzler (diğer harfler). Ünlüler, nefes alırken hiçbir engele takılmadan çıkan sesler. Ünsüzler ise bir yerde takılarak çıkıyor.

Büyük ünlü uyumu çok basit: Bir kelimenin ilk hecesi kalın ünlülü (a, ı, o, u) ise sonraki heceler de kalın; ince (e, i, ö, ü) ise sonraki heceler de ince olmalı. Örneğin: "kapımızda" - hep kalın, "kitaptan" - hep ince.

Küçük ünlü uyumu biraz daha karmaşık. Düz ünlülerden (a, e, ı, i) sonra yine düz ünlüler gelir. Yuvarlak ünlülerden (o, ö, u, ü) sonra ya düz-geniş (a, e) ya da dar-yuvarlak (u, ü) gelir.

Not: Yabancı kelimeler ve birleşik sözcükler bu uyumlara uymak zorunda değil. "Kamyon" veya "Karadeniz" gibi örneklerde uyumsuzluk normal.

Ses Olayları ve Değişimler

Ünlü düşmesi en çok karşılaştığın ses olayı. İkinci hecesinde dar ünlü bulunan kelimeler ünlü ile başlayan ek aldığında dar ünlü düşer. "Boyun-um" → "boynum", "şehir-e" → "şehre" gibi.

Ünsüzler süreksiz-sert (p, ç, t, k), süreksiz-yumuşak (b, c, d, g), sürekli-sert (f, s, ş, h) ve sürekli-yumuşak (ğ, j, l, m, n, r, v, y, z) olarak ayrılır. Bu sınıflandırma diğer ses olaylarını anlamak için önemli.

Ünlü daralması özellikle "-yor" ekinde görülür. "Bekle-yor" → "bekliyor", "ağla-yor" → "ağlıyor". Aynı şey "de, ye, ne" kelimelerinde de oluyor: "de-y-e" → "diye".

Dikkat: "Y" koruyucu harfi sadece "de, ye, ne" kelimelerini daraltabilir. "Ağlıyacak" değil, "ağlayacak" doğru!

Ünsüz Değişimleri

Ünsüz yumuşaması p, ç, t, k ile biten kelimelerde ünlü ile başlayan ek geldiğinde oluşur. "Kalp-i" → "kalbi", "uçak-a" → "uçağa". Bu kural Türkçe kelimelerde zorunlu, ama yabancı ve tek heceli kelimelerde istisna olabilir.

Ünsüz benzeşmesi (ünsüz sertleşmesi) çok önemli bir kural. Sert ünsüzle biten kelimeye "c, d, g" ile başlayan ek gelince bu sesler "ç, t, k"ye dönüşür. "Sert-ce" → "sertçe", "1975'de" → "1975'te".

Ünsüz türemesi bazı kelimelerde son ünsüzün ikizleşmesi. "Zam-ı" → "zammı", "hak-ın" → "hakkın". Her çift ünsüz türeme değil elbette; "sessiz" kelimesindeki çift s türeme sonucu değil.

Uyarı: Ünsüz benzeşmesi kuralına uymamak yazım yanlışı! "1964'de" değil "1964'te", "Mehmet'den" değil "Mehmet'ten" yazmalısın.

Koruyucu Harfler ve Özel Durumlar

Kaynaştırma ünsüzleri iki ünlünün yan yana gelmesini engeller. "Hava-y-a", "kedi-n-in", "altı-ş-ar" gibi. "Y, s, n, ş" harfleri bu işlevi görür.

Ünsüz düşmesi özellikle "k" ile biten kelimelerde "-cık, -cuk" gibi ekler geldiğinde: "küçük-cük" → "küçücük", "sıcak-cık" → "sıcacık".

Dudak ünsüzlerinin benzeşmesinde "b" harfi kendinden önceki "n"yi "m"ye çevirir: "çenber" → "çember", "anbar" → "ambar".

Ulama konuşurken ünsüzle biten kelimenin son harfinin sonraki kelimenin ilk hecesine katılması. "Dönülmez akşamın" → "Dönülme zakşamın". Sadece konuşmada, yazımda değil.

İpucu: Bu ses olaylarının çoğu konuşmayı kolaylaştırmak için gelişmiş. Zorlanmadan söyleyebileceğin şekle doğru evrim geçirmiş dil.

Büyük Harflerin Kullanımı - Temel Kurallar

Cümle başları ve noktalama işaretlerinden sonra büyük harf gelir. Soru, ünlem işaretlerinden sonra da aynı şey geçerli.

Özel isimler her zaman büyük harfle başlar. Kişi adları, şehir adları, ülke adları, kurum adları hep büyük harfle. "Mustafa Kemal", "İstanbul", "Türkiye Cumhuriyeti" gibi.

Akrabalık bildiren sözcükler özel isimle birlikte küçük yazılır: "Ahmet dedem". Ama lakap olmuşsa büyük: "Müslüm Baba", "Ramiz Dayı".

Millet, dil, din adları büyük harfle yazılır: "Türk", "Müslüman", "İslam", "Türkçe". Bu isimlere gelen eklerde kesme işareti kullanma: "Türkçenin", "Müslümanlık".

Önemli: Din kavramları genel anlamda kullanılırsa küçük yazılır: "tanrı", "cennet", "cehennem". Ama özel ad olarak kullanılırsa büyük: "Allah", "Tanrı".

Özel İsimlerin İncelikleri

Yer adları tamamen büyük, ama genel kavramlar küçük yazılır: "Ankara ili", "Cinnah Caddesi", "Süphan Dağı". Mahalle, cadde, bulvar kelimeleri özel isimden sonra gelirse onlar da büyük.

Kurum adlarının her kelimesi büyük: "Milli Eğitim Bakanlığı", "Ankara Üniversitesi". Bu isimlere ek geldiğinde kesme kullanma: "Bakanlığından", "Üniversitesine".

Yön adları yer adını niteliyorsa büyük: "Kuzey Afrika", "Batı medeniyeti". Sadece yön gösteriyorsa küçük: "Ankara'nın kuzeyi".

Kitap, eser adları tamamen büyük: "Huzur", "Saatleri Ayarlama Enstitüsü". İçindeki "ve, ile, de" gibi bağlaçlar küçük kalır: "Ferhat ile Şirin".

Püf nokta: Özel ad anlamını kaybedip genel kavram olmuşsa küçük yazılır: "amper", "donkişotluk", "türkü", "varsağı".

Bayram, Festival ve Tarihî Kavramlar

Millî bayramlar ve özel günler büyük harfle: "Cumhuriyet Bayramı", "23 Nisan", "Öğretmenler Günü". Festival, yarışma adları da aynı şekilde: "Altın Koza Film Festivali".

Tarihî olaylar ve dönemler büyük: "Milli Mücadele", "I. İnönü Savaşı", "Lale Devri". Ama tarz bildiren kavramlar küçük: "divan edebiyatı", "halk edebiyatı".

Özel addan türetilen kelimeler büyük: "Türkçenin", "Müslümanlık", "Marksizm". Türetilmeyen ideolojiler küçük: "sosyalizm", "liberalizm".

Ay ve gün adları belirli bir tarihi belirtiyorsa büyük: "12 Nisan 1995". Genel anlamda kullanılırsa küçük: "ocağın üçüncü haftası", "perşembe günü".

Güncel not: "İnternet" kelimesi artık küçük harfle yazılıyor. Eskiden büyük yazılırdı ama kural değişti.

"de" Bağlacı ve "-de" Hâl Ekinin Ayrımı

"de" bağlacı "bile, dahi" anlamında kullanılır ve ayrı yazılır. Cümleden çıkarsan cümle bozulmaz. "Sen de geldin" - "de"yi çıkarsan "Sen geldin" anlamlı kalır.

"-de" hâl eki bulunma, zaman belirtir ve bitişik yazılır. Cümleden çıkarsan cümle bozulur. "Sende kitap var" - "de"yi çıkarsan anlam kaybolur.

Önemli fark: Hâl eki ünsüz benzeşmesine uyar, bağlaç uymaz. "2005'te" (hâl eki), "2005 de" $bağlaç - ama bu kullanım nadir$.

Pratik test: "de"den sonra bir tane daha "de" gelebiliyorsa ilki hâl eki, ikincisi bağlaçtır. Gelemiyorsa bağlaçtır.

İpucu: Özel isimlerden sonra hâl eki kesme işaretiyle ayrılır: "Ankara'da", "Ali'de". Bağlaç her zaman ayrı ve kesme olmadan: "Ali de geldi".

"ki" Bağlacı ve "-ki" Ekinin Ayrımı

"ki" bağlacı yüklemden veya açıklama yapılan kelimeden sonra gelir, ayrı yazılır. "Biliyorum ki geleceksin" - yüklemden sonra.

"-ki" eki iki türlü: İlgi zamiri "-ki" (benimki, seninki) ve sıfat yapan "-ki" (evdeki, akşamki). Her ikisi de bitişik yazılır.

Test yöntemi: "-ki"ye "-ler" eki getirmeyi dene. Gelebiliyorsa ektir ve bitişik yaz. "Sizinkiler" diyebilirsin ama "biliyorumkiler" diyemezsin.

Kalıplaşmış örnekler: "Sanki, mademki, halbuki, belki" hep bitişik yazılır. Bunlar bağlaç "ki"nin kalıplaşmasından gelme ama artık tek kelime sayılır.

Pratik: Cümlede "ki"yi gördüğünde hemen "-ler" testini yap. Bu sana doğru yazımı gösterir ve sınavlarda hata yapmaktan kurtarır.

Yazım Kurallarında Son Detaylar

İlgi zamiri "-ki" isim tamlamasının tamlananı yerine geçer. "-in" veya iyelik ekinden sonra gelir: "çocuklarınki" (çocukların oyuncakları).

Sıfat yapan "-ki" hâl ekinden veya zaman sözcüğünden sonra gelir. "Masadaki", "akşamki" gibi. Bu "-ki" kelimeyi sıfat yapar.

Dikkat edilmesi gerekenler: Ünlü düşmesi kurallarına aykırılık yazım yanlışı olur. "Bahiset-" değil "bahset-", "kayıpet-" değil "kaybet-" doğru.

Bu yazım kurallarını öğrenmek Türkçe sınavlarında başarılı olmak için şart. Kurallar mantıklı ve tutarlı, sadece pratik yapman gerekiyor.

Son tavsiye: Bu kuralları ezberlemek yerine örnekler üzerinde pratik yap. Yazarken kuralları düşün, zamanla otomatikleşecek ve doğal yazabileceksin.