Teşbih ve İstiare
Teşbih (Benzetme), aralarında benzerlik bulunan ifadelerin benzetme edatıyla birbirlerine benzetilmesidir. Benzeyen, kendisine benzetilen, benzetme edatı ve benzetme yönü olmak üzere 4 unsuru vardır.
Örneğin "İnsan su misali akar ya!" cümlesinde insan (benzeyen) su (kendisine benzetilen) misali (benzetme edatı) kıvır kıvır akma (benzetme yönü) şeklinde benzetilmiştir.
İstiare (Eğretileme) ise ikiye ayrılır. Açık istiare sadece kendisine benzeyenin olduğu sanattır. "Ey meh, niçin böyle üzgünsün?" örneğinde sevgili aya benzetilmiş ama sevgili söylenmemiştir. Kapalı istiare ise sadece benzeyenin olduğu sanattır. "Ufukta günün boynu büküldü" örneğinde gün batımı, boynunu büken insana benzetilmiştir.
💡 Pratik İpucu: Teşbihte "B" harfi benzetme kavramını çağrıştırır. Kapalı istiarede genellikle kişileştirme yapılır. Fabl türündeki tüm şiirler de istiare örneğidir!
Mecaz-ı mürsel (Ad aktarması) ise bir sözcüğü benzetme amacı gütmeden başka bir sözcük yerine kullanmaktır. Örneğin "Halit Ziya'yı okudun mu?" derken aslında "Halit Ziya'nın eserlerini okudun mu?" demektir.





































