Trablusgarp Savaşı (1911-1912)

Trablusgarp'ın İtalya'ya yakın olması ve Osmanlı'nın bölgeyi savunacak gücünün kalmaması, İtalya'nın bu toprakları ele geçirmesine zemin hazırladı. İtalya, siyasi birliğini geç tamamladığı için sömürgecilik yarışına geç katılmış ve Trablusgarp'ı hedef seçmişti.

Bu savaşta dikkat çeken nokta, gönüllü subayların katılımıydı. Mustafa Kemal, Enver Paşa, Ali Fethi Okyar gibi isimlerin burada kazandığı deneyim, ileride Kurtuluş Savaşı'nda büyük fayda sağlayacaktı.

Uşi Antlaşması (1912) ile Trablusgarp ve Bingazi İtalya'ya bırakıldı. Böylece Osmanlı, Kuzey Afrika'daki son toprağını da kaybetmiş oldu. On İki Ada ise geçici olarak İtalya'ya verildi ama bu "geçicilik" hiç bitmeyecekti.

Önemli Not: Bu savaş Mustafa Kemal'in ilk büyük askeri deneyimiydi ve burada gösterdiği başarı, onun liderlik yolculuğunun ilk adımıydı.

I. Balkan Savaşı ve Sonuçları

Balkan devletleri (Sırbistan, Karadağ, Yunanistan, Bulgaristan) Osmanlı'yı Balkanlar'dan tamamen atmak için bir araya geldi. Bu savaşta en fazla toprak alan Bulgaristan oldu ve bu durum ileride sorun yaratacaktı.

Londra Antlaşması (1913) ile Osmanlı-Bulgaristan sınırı Midye-Enez hattı oldu. Osmanlı bu hattın batısındaki tüm toprakları kaybetti: Ege Adaları, Selanik, Makedonya, Doğu Trakya ve Batı Trakya.

En büyük kayıp Arnavutluk'tu çünkü burası Osmanlı'dan ayrılan son Balkan ülkesiydi. Bu kayıp İslamcılık politikasına ilk büyük darbeyi vururken, Osmanlılık fikrinin de iflas etmesine neden oldu.

Savaşın kaybedilmesinin temel nedenleri ordunun siyasete bulaşması, 75 bin askerin emekli edilmesi ve dört cephede birden savaşmak zorunda kalmaktı. Babıali Baskını sonrası İttihat ve Terakki iktidarı ele geçirdi ve "Üç Paşalar Dönemi" (Talat, Cemal, Enver) başladı.

Sonuç: II. Balkan Savaşı'nda Enver Paşa Edirne'yi geri alsa da, Osmanlı Balkanlar'daki varlığı neredeyse sona ermişti.