Ahilik ve Sosyal Bilgiler 7.Sınıf Konu Anlatımı

Ahilik Nedir?

"Ahi" kelimesinin kökeni hakkında farklı görüşler var ama en yaygın olanı kardeş anlamına gelen Arapça kökenli olduğu. Divanü Lügati't Türk'te ise eli açık, cömert, yiğit anlamındaki "akı" kelimesinden geldiği yazıyor.

Ahilik, 13. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar Anadolu, Balkanlar ve Kırım'da yaşayan Türklerin sanat ve meslek alanında yetişmesini sağlayan dev bir örgütlenmeydi. Bu sistem sadece meslek öğretmekle kalmıyor, aynı zamanda ahlâkî gelişimi de hedefliyordu.

Ahiler birbirini seven, saygı duyan, yardım eden insanlardı. İşi kutsal, çalışmayı ibadet olarak görürlerdi. Din ve ahlâk kurallarına sıkı sıkıya bağlı olan bu esnaf ve sanatkarlar, gerçek anlamda bir iş ahlâkı oluşturmuşlardı.

Önemli: Ahilik sisteminin temel amacı, Orta Asya'dan gelen Türk sanatkarlarına iş bulmak, Bizans sanatkarlarıyla rekabet edebilmelerini sağlamak ve Türk-İslam kültürünü yaymaktı.

Ahi Evran - Kurucunun Hayatı

Ahi Evran $1172-1262$, Ahilik teşkilatının kurucusu olarak tarihe geçmiştir. Azerbaycan'ın Hoy şehrinde doğan bu büyük şahsiyet, asıl adı "Nasîrüddin Ebü'l Hakayık Mahmud B. Ahmed"dir.

Gençliğinde Hoca Ahmet Yesevi'nin talebelerinden tasavvuf eğitimi alan Ahi Evran, daha sonra ünlü alim Fahreddin Razi'den dersler almıştır. Hac görevini yerine getirdikten sonra Bağdat'a gitmiş ve oradaki mutasavvıflarla buluşmuştur.

1205 yılında Kayseri'ye gelen Ahi Evran, burada bir deri imalathanesi kurmuştur. Devletin desteğiyle dericileri ve diğer sanatkarları kapsayan büyük bir sanayi sitesi oluşturmuş, esnaf-sanatkarların örgütlenmesine öncülük etmiştir. Bu yüzden Debbağların Piri (dericilerin önderi) olarak tanınır.

İlginç Bilgi: Ahi Evran'ın eşi Fatma Ana, dünyanın ilk kadın teşkilatı olan "Bacıyan-ı Rum"u kurmuştur. Bu bugünkü kadın örgütlerinin ilk örneğidir.

Kendi mesleği olan dericiliğin yanında 32 farklı mesleğin gelişmesine öncülük eden Ahi Evran, 1261 yılında 90 yaşında şehit edilmiştir. Kabri Kırşehir'dedir.

Mesleki Dayanışma ve İş Birliği

Ahiler, devrin en iyi yetişmiş kişilerinden oluşuyordu ve hem devletin hem de halkın gözünde saygın bir konumda bulunuyorlardı. Çalışmayı ibadet olarak gören bu insanlar, dayanışma ve iş birliğini hayatın merkezine koymuşlardı.

Ahiler kendi aralarında müthiş bir yardımlaşma örneği sergiliyorlardı. İş birliği sayesinde esnaf ve sanatkarlar sermaye açısından güçlendirilirken, maliyetler düşürülüyor, kalite ve verimlilik artırılıyordu.

Ahi Evran'ın Kayseri'de kurduğu sistem, aynı meslek dallarından esnafların bir araya geldiği çarşılar ve hanların temelini oluşturmuştur. Bu uygulamalar hızla Anadolu'nun diğer şehirlerine yayılmıştır.

Not: Ahiler gündüz ticaretle uğraşırken, geceleri eğitim ve sohbetler için "Ahi zaviyeleri" kurmuşlardı. Bu modern meslek okullarının ilk örnekleriydi.

"Eti senin kemiği benim" felsefesiyle çalışan bu sistemde, usta çıraktan, çırak ustadan sorumlu tutuluyordu. Herkesin kazancı sadece kendisine ait değil, ortak sermaye olarak görülüyordu. Bu sermaye ile herkese yardım edilir, alet ve hammadde alınırdı.

Sosyal Adalet ve Dayanışma

Ahi birliklerinin yaşam anlayışı çok farklıydı: "Yaşamak için yaşatmak gerekir". Her insan toplumun bir parçası olarak kabul edilir, bir kişinin sıkıntısının tüm toplumu etkileyeceğine inanılırdı.

"Komşusu aç iken tok yatan" ağır şekilde suçlanırdı. Bu düşünce sisteminde sosyal adalet ve dayanışmanın yeri çok önemliydi. Can ve mal beraberliği olarak adlandırılan bu dayanışma o kadar ileri götürülmüştü ki, Ahinin kazancından arta kalan her şeyi fakir ve işsizlere vermesi ahlâkî kural haline getirilmişti.

Ahiler dayanışma konusunda hiç taviz vermezlerdi. Aşırı kazanç arzusu bile toplumsal dayanışmayı bozacağı endişesiyle kesinlikle engellendi. Bu yüzden kazanç tamamen kişisel değil, teşkilata ait genel sermaye olarak görülüyordu.

Dikkat: Teşkilatın ortak sandığında toplanan bu sermaye ile herkese dağıtılacak şekilde alet ve hammadde alınır, atölyeler kurulur, ihtiyaç sahiplerine yardım edilirdi.

Bu sistem sayesinde ustalar yanlarında çalıştırdıkları insanların davranışlarından sorumluydu. Oto-kontrol sistemi böyle kurulmuş, herkes herkesten sorumlu hale getirilmişti.

Ekonomik ve Sosyal Kurumlar

Ahi birliklerinin en önemli özelliği, orta sandığı adı verilen yardım sistemiyle üyelerine sosyal güvenlik sağlamasıydı. Her birliğin böyle bir sandığı vardı ve bu sandık ayrı bir şube olarak faaliyet gösterirdi.

Orta sandığının gelirleri şunlardı:

• Üyelerin aidatları
• Çıraklıktan kalfalığa, kalfalıktan ustalığa geçerken ödenen terfi harçları
• Teşkilata ait mülklerin gelirleri
• Askere alınanların ailelerine toplanan yardımlar
• Çeşitli bağışlar

Orta sandığının giderleri ise teşkilat masrafları, mülklerin tamiri, görevli maaşları, fakir yardımları, üyelere verilen krediler ve hammadde alımları şeklindeydi.

İlginç: Orta sandığında "altı kese" (torba) sistemi vardı. Atlas kesede evrak, yeşil kesede mülk tapuları, kırmızı kesede vakıf gelirleri, örme kesede nakit para, ak kesede gider belgeleri, kara kesede ise tahsil edilemeyen alacaklar saklanırdı.

Hariciler (emekliler, sakatlar) ve Dahililer (aktif çalışanlar) olmak üzere iki grup halinde örgütlenen bu sistem, modern sosyal güvenlik sisteminin temellerini oluşturuyordu.

Ahiliğin Türk Diline Verdiği Önem

Ahilik teşkilatı, Türk dilinin ve kültürünün en büyük koruyucusu olmuştur. Anadolu'daki Arap, Acem ve Bizans kültürlerine karşı Türk kültürünü koruyan, Türkçe konuşan ve yazan sanatçıları bir çatı altında toplayan bu teşkilat olmuştur.

Hoca Ahmet Yesevi'den başlayarak Yunus Emre, Hacı Bektaş-ı Veli, Ahi Evran, Aşık Paşa gibi büyük düşünürler hem İslâmiyet'i hem de millî değerlerimizi Türkçe ile anlatmışlardır. Osmanlı Devleti'nin Türkçe'yi resmî dil kabul etmesinde Ahilerin büyük katkısı olmuştur.

Ahiler sadece Türkçe öğrenmekle kalmamış, dil yönünde yetenekli insanları, edebiyatçıları, şairleri yetiştirerek onlara ciddi sorumluluklar yüklemişlerdir. Böylece Türkçe'nin günümüze kadar gelişmiş halde gelmesini sağlamışlardır.

Harika Örnek: Kendisi de bir Ahi olan Yunus Emre'nin yüzyıllar önce yazdığı şiirleri bugün rahatlıkla anlayabilmemizi Ahi teşkilatına borçluyuz!

Yunus'un yaşadığı dönem, Ahilerin Anadolu'da en aktif olduğu dönemdir. Bu kültürel miras sayesinde Türkçe güçlü bir dil olarak varlığını sürdürmüştür.

Patent Hakkına Saygı

Ahilik sisteminde modern patent hakkının ilk örneklerini görüyoruz. Herhangi bir usta tarafından icat edilen ürünün patenti sadece o ustaya aitti. Diğer ustalar bu ürünü taklit etmeyecekleri konusunda söz verirlerdi.

Örneğin, seccade kilimi dokumacıları arasında ağır kesme dokumanın patenti Nişo adlı bir gayrimüslim ustaya aitti. Diğer tüm ustalar buna müdahalede bulunmamayı taahhüt etmişlerdi.

Hizmette mükemmellik Ahilik'in vazgeçilmez değerlerinden biriydi. Asırlarca bütün hizmet türlerinde kullanılan bu ilke sayesinde üretimde kalitesizliğe müsamaha edilmez, kalitesiz mal üreten meslekten ihraç edilirdi.

Çarpıcı Gözlem: Hans BARTH adlı yabancı gözlemci Türkler için şöyle demiş: "Paşadan küçük bir bakkala kadar bütün Türklerin aynı okulda yetişmiş, aynı asalet seviyesine sahip büyük senyörler olduğunu düşünür insan."

Bu gözlem, Ahilik sisteminin toplumsal eğitim açısından ne kadar başarılı olduğunu gösteriyor. Herkes aynı ahlâk ve davranış standardında yetişiyordu.

Meslek Sırrı ve Eğitim Sistemi

Ahilik ahlâkına ait 740 kural bir anda öğretilmezdi. Ahlâk ve davranış kuralları kitap haline getirilse de, üretime ait teknik bilgiler yazılı hale getirilmiyordu. Bu yüzden o dönemin birçok sanat tekniği maalesef günümüze ulaşamamıştır.

Usta-çırak ilişkisi çok önemliydi. Usta, sanatın tüm inceliklerini aşama aşama öğretirken, çırağın ahlâken de yetişmesi için gayret gösterirdi. Ahlâken yetersiz olanlara mesleğin tüm sırları öğretilmezdi.

Çünkü bir kişinin mesleğin bütün sırlarını öğrenebilmesi için önce iyi bir meslek ahlâkına sahip olması gerekiyordu. Bu sebeple "keseri eline alan marangoz, malayı tutan sıvacı, makası alan terzi" olamazdı.

Ünlü Hikaye: "İşin püf noktası" deyimi buradan gelir! Bir kalfa ustasından izin almadan dükkan açar ama testileri sürekli çatlardı. Sonunda ustası ona gerçek püf noktasını öğretir: tezgahta dönen çamura "püf" diye üfleyerek hava kabarcıklarını patlatmak!

Bu hikaye hem ustanın önemini hem de sabırla öğrenmenin gerekliliğini anlatır. Aceleye gelmeyen bu sistem, gerçek uzmanlık yetiştiriyordu.

Tüketici Hakları ve Koruma

Ahilik sisteminde para amaç değil araçtı. Asıl amaç insanların dünyada ve âhirette huzur içinde yaşamasını sağlamaktı. Ahiler kazandıkları parayla önce kendi ihtiyaçlarını karşılar, arta kalanla da fakir ve yoksullara yardım ederlerdi.

"Müşteri velinimetimizdir" ilkesini hayata geçiren ilk sistem Ahilik'tir. Bu söz bugün bile birçok işyerinde asılı durmaktadır. Tüketicilerin korunmasına büyük önem veren Ahiler, çarşılar kurmuşlardı.

Aynı sanat dallarında faaliyet gösteren esnafın toplandığı "arasta" veya "çarşı" sayesinde tüketici istediği ürünü çabuk buluyor, aynı kalitedeki ürünleri aynı fiyatla alabiliyordu.

Kalite Güvencesi: Üretilen eşyalar üzerine konulan işaret, üreticinin "patent-amblemi"ydi. Bu amblem kalite belgesi gibiydi çünkü o ürün ustanın, çalışanların ve işyerinin şerefiydi.

Kusurlu mal üreten, tüketiciyi aldatan, yüksek fiyatla mal satan esnafa çok ağır cezalar verilirdi. En ağır ceza ise meslekten ihraç edilmekti. Bu, para cezasından çok daha etkili ve caydırıcıydı.