Hristiyan Felsefesi ve Temel Özellikleri
Orta Çağ'da Hristiyan felsefesi iki ana döneme ayrılır: Patristik Felsefe ve Skolastik Felsefe. Patristik felsefe, 2-6. yüzyıllar arasında yaşamış ve Hristiyanlığın temellerini kurmaya çalışan din adamlarının felsefesidir. Bu kişilere "kilise babaları" dendiği için bu felsefeye "Kilise Babaları Felsefesi" de denir.
Skolastik felsefe ise "okul felsefesi" olarak bilinir ve Orta Çağ'da din adamlarını yetiştiren manastır ve katedrallerde gelişmiştir. Bu felsefenin temel amacı, dinin doğrularını akıl ve felsefeyle temellendirerek daha anlaşılır hale getirmekti.
Hristiyan felsefesinin en önemli özellikleri arasında din merkezli düşünce, Tanrı'nın varlığını kanıtlama çabası ve eleştiriye kapalı olması sayılabilir. Bu dönemde bilim genellikle dışlanmış, İncil tek otorite olarak görülmüş ve filozofların çoğu din adamı olmuştur.
İlginç Not: Hristiyan felsefesinde Tanrı'nın varlığını kanıtlamak için iki temel yöntem kullanılmıştır: Anselmus'un öne sürdüğü ontolojik kanıtlama (Tanrı kavramından yola çıkarak) ve Aquinalı Thomas'ın ileri sürdüğü kozmolojik kanıtlama (evrendeki nedensellikten hareketle).





























