Sinir Sistemi Yapısı

Sinir sistemi homeostaziyi sağlamak amacıyla çalışan, vücudun kontrol merkezi olan bir sistemdir. Temel olarak nöron ve glia hücrelerinden oluşur.

Nöronlar sinir sisteminin iletim yapan hücreleridir. Glia hücreleri ise nöronları besler, destekler ve iletimlerini düzenler. Her nöronun miyelin kılıfı bulunmayabilir, bu önemli bir ayrıntıdır.

Glia hücreleri, nöronların aksine bölünebilme yeteneğine sahiptir ve çeşitli tipleri vardır:

• Mikroglia: Savunma görevi yapar, hasarlı dokuları temizler
• Astrosit: Kan-beyin bariyerini oluşturur
• Ependim: Beyin-omurilik sıvısı (BOS) akışını düzenler
• Oligodendrosit: Merkezi sinir sisteminde miyelin kılıf üretir
• Schwann hücresi: Çevresel sinir sisteminde miyelin kılıf üretir

Biliyor muydun? Nöronlardaki impuls iletimi elektrokimyasal bir süreçtir ve miyelin kılıflı hücrelerde, iletim "atlamalı iletim" adı verilen daha hızlı bir yöntemle Ranvier boğumları arasında sıçrayarak gerçekleşir!

Nöronların içi ve dışı arasındaki elektriksel potansiyel farkına zar potansiyeli denir. Sodyum-potasyum pompası dinlenme zar potansiyelini korur ve hücrelerin şişmesini engeller. Bu denge, sinir sisteminin sağlıklı çalışması için hayati önemdedir.

Sinapslarda İmpuls Yönetimi

Sinapslar, nöronlar arası iletişimi sağlayan özel bağlantı noktalarıdır. Bu noktalarda impuls iletimi her zaman aksondan dendrite doğru ve tek yönlü olarak kimyasal yolla gerçekleşir.

İmpuls iletimi için nörotransmitter maddeler kullanılır. Bunlar arasında adrenalin, noradrenalin, dopamin, histamin, serotonin ve asetilkolin gibi haberci moleküller vardır. Bu maddeler akson ucundan ekzositoz yoluyla sinaptik aralığa salınır.

İmpuls iletimi şu şekilde gerçekleşir:

1. İmpuls akson ucuna geldiğinde kalsiyum iyonları hücre içine girer
2. Nörotransmitterler sinaptik keselerden sinaptik aralığa salınır
3. Bu maddeler komşu nöronun dendritindeki reseptörlere bağlanır ve sodyum iyonlarının girişini sağlar
4. İletim tamamlandıktan sonra nörotransmitterler enzimler tarafından parçalanır veya geri alınır

Önemli not: Bir nörotransmitter her zaman aynı etkiyi yapmaz! Örneğin, asetilkolin iskelet kaslarını kasarken, kalp kasını yavaşlatabilir. Etkiler, hedef hücreye göre değişir.

Sinapsların ilginç özelliklerinden biri de seçici direnç göstermeleridir. Bu sayede impulsların tüm vücuda rastgele dağılması engellenir ve sadece hedef organa ulaşması sağlanır. Eğer impuls iletimi sağlanıyorsa kolaylaştırıcı sinaps, engelleniyorsa durdurucu sinaps olarak adlandırılır.

Beynin Yapısı

Beynimiz kafatasımızın içinde, koruyucu zarlar ve beyin-omurilik sıvısı (BOS) ile çevrelenmiştir. Bu koruyucu katmanlar sırasıyla kafa derisi, kemik zarı, kafa tası kemiği ve meninks adı verilen üç zardan (sert zar, örümceksi zar ve ince zar) oluşur.

BOS $Beyin-Omurilik Sıvısı$, sinir sistemindeki atıkları uzaklaştırır ve koroid pleksus ve ependim hücreleri tarafından üretilir. Bu sıvının enfeksiyonu menenjit hastalığına yol açar.

Beyin dört ana bölümden oluşur:

1. Ön Beyin: Korteks/kabuk bölümünü içerir. Hafıza, öğrenme, duyuları algılama, zaman kavramı ve muhakeme gibi yüksek bilişsel işlevlerden sorumludur.

2. Ara Beyin:

   • Talamus: Duyu bilgilerinin beyin kabuğuna iletilmesini sağlar
   • Hipotalamus: Vücudun termostatı gibidir; açlık, susama, cinsel davranış, heyecan ve sirkadiyen ritmi düzenler
   • Epitalamus: Melatonin hormonu salgılanmasında rol oynar

3. Arka Beyin:

   • Beyincik: Denge, koordinasyon ve hassas hareketleri düzenler
   • Pons: Omurilik soğanı ile beyini bağlar
   • Omurilik Soğanı: Hayati fonksiyonları (solunum, kalp atışı) düzenler, "hayat düğümü" olarak da bilinir

Dikkat! Omurilik soğanının zarar görmesi "beyin ölümü" olarak değerlendirilir, çünkü burada hayati fonksiyonları kontrol eden merkezler bulunur.

4. Orta Beyin: Göz-kol koordinasyonu, hareketli cisimleri takip etme, kas tonusu ve bazı reflekslerden sorumludur. Ayrıca dopamin üreten bölgedir (Parkinson hastalığıyla ilişkilidir).

Omurilik ve Çevresel Sinir Sistemi

Omurilik, dışta ak madde içte boz maddeden oluşan ve BOS ile korunan önemli bir yapıdır. Boz madde kelebek şeklindedir ve içinde duyu sinirleri, ara nöronlar ve motor sinirleri barındırır. Duyu nöronları dorsalden giriş yaparken, motor nöronlar ventralden çıkış yapar.

Omurilik, dışarıdan gelen uyarılara karşı planlanmış tepkiler verir. Bu tepkilere refleks denir. Refleksler doğuştan (emme, göz bebeği) olabileceği gibi, sonradan da (bisiklete binme, dönüş yapma) kazanılabilir.

Beyinden gelen nöronlar çapraz yaparak (sağ beyin sol vücudu, sol beyin sağ vücudu kontrol eder) omurilik üzerinden vücudun diğer bölgelerine gider.

Çevresel Sinir Sistemi (GSS) omuriliğin 31 çift ve beynin 12 çift sinirinden oluşur. İki ana bölümü vardır:

1. Somatik Sinir Sistemi: İstemli hareketleri kontrol eder ve miyelin kılıfla kaplıdır.

2. Otonom Sinir Sistemi: İstemsiz hareketleri kontrol eder ve iki alt bölüme ayrılır:

   • Sempatik Sistem: Korku, panik ve heyecan durumlarında aktiftir
   • Parasempatik Sistem: Dinlenme ve sindirme sırasında aktiftir

İlginç bilgi: Sempatik ve parasempatik sistemler birçok organda zıt etkiler yaratır. Örneğin sempatik sistem göz bebeklerini genişletirken, kalp atışını hızlandırırken, parasempatik sistem bunların tersini yapar.

Bu iki sistem arasındaki denge, vücudun farklı durumlara (tehlike anı veya dinlenme) uyum sağlamasına yardımcı olur ve hayatta kalmamız için çok önemlidir.