Genetik Maddenin Keşfi ve Öncü Bilim İnsanları

Genetik materyalin keşfi uzun bir yolculuktur. Friedrich Miescher 1869'da ilk kez nükleik asitleri keşfederek bu alandaki çalışmaların temelini attı. Başlangıçta sadece hücre çekirdeğinde olduğunu düşündüğü bu maddenin, sonradan prokaryotların sitoplazmasında, ökaryotlarda ise çekirdek, mitokondri ve kloroplastlarda bulunduğu anlaşıldı.

Robert Feulgen geliştirdiği DNA boyama tekniğiyle DNA'nın kromozomlarda bulunduğunu gösterdi. Phoebus Aron ise nükleik asidin temel biriminin nükleotit olduğunu ispatladı.

1928'de Frederich Griffith, transformasyon olayını keşfeden önemli deneyleri gerçekleştirdi. Zatürre hastalığına neden olan kapsüllü ve kapsülsüz bakterilerle yaptığı deneylerde, ısıtılarak öldürülmüş kapsüllü bakterilerin, canlı kapsülsüz bakterilere kapsül oluşturma yeteneği kazandırdığını gözlemledi.

Not: Kromozom > DNA > Gen > Nükleotit $Ke-Di-Ge-Ni$ şeklinde bir hiyerarşi vardır. Bu sıralamayı hatırlaman genetik konusunu anlamanda çok yardımcı olacak!

DNA'nın Genetik Madde Olduğunun Kanıtlanması

Griffith'in deneyinden 20 yıl sonra Oswald Avery ve arkadaşları, genetik bilginin taşınmasında hangi maddenin rol oynadığını bulmak için kapsamlı deneyler yaptı. Isıtılarak öldürülmüş kapsüllü bakterileri farklı enzimlerle (DNAaz, proteaz, lipaz, amilaz) muamele ettikten sonra kapsülsüz bakterilerle karıştırdılar. Sadece DNA'yı parçalayan DNAaz enziminin transformasyonu engellediğini gördüler.

Alfred Hershey ve Martha Chase, virüslerle yaptıkları deneylerle DNA'nın genetik materyal olduğunu kesin olarak gösterdiler. Bakteriyofajların yapısındaki proteini kükürt (S) ile, DNA'yı ise fosfor (P) ile işaretlediler. Virüslerin bakterileri enfekte etmesinden sonra, yeni üretilen virüslerde sadece fosfor işaretinin görülmesi, DNA'nın genetik madde olduğunu kanıtladı.

Erwin Chargaff, farklı türlerin DNA baz diziliminin farklı, aynı türün farklı dokularındaki baz diziliminin ise aynı olduğunu saptadı. Bu bilgi, DNA'nın yapısının anlaşılmasında çok önemliydi.

İlginç Bilgi: Rosalind Franklin'in çektiği X-ışını fotoğrafları, James Watson ve Francis Crick'in 1953'te DNA'nın çift sarmal yapısını keşfetmesini sağladı. Bu buluş onlara 1962'de Nobel Ödülü'nü kazandırdı!

Nükleik Asitler: Hücrelerin Yönetici Molekülleri

Nükleik asitler, yapısında C, H, O, N ve P elementleri bulunan büyük yapılı organik moleküllerdir. Yapılarındaki şeker çeşidine göre iki farklı nükleik asit vardır: DNA (deoksiriboz şekeri) ve RNA (riboz şekeri).

Nükleik asitlerin temel yapı birimine nükleotit denir. Nükleotitler birbirine fosfodiester bağı ile bağlanarak nükleik asitleri oluşturur. Her nükleotit üç temel bileşenden oluşur:

1. Azotlu Organik Baz: Pürin (Adenin ve Guanin) veya Pirimidin (Timin, Sitozin, Urasil)
2. 5 Karbonlu Şeker: Riboz (RNA) veya Deoksiriboz (DNA)
3. Fosfat Grubu

DNA kalıtımda görev alır ve çift zincirlidir. RNA ise protein sentezinde görev alır ve tek zincirlidir. DNA'da timin bazı bulunurken RNA'da urasil bazı bulunur.

Önemli Not: DNA, canlının genetik şifresidir ve nesilden nesile aktarılan kalıtsal bilgiyi taşır. RNA ise bu bilgilerin hücre içinde kullanılmasını sağlar.

RNA Çeşitleri ve Özellikleri

RNA (Ribonükleik Asit) tek iplikli yapıdadır ve protein sentezinde görev alır. Prokaryotlarda sitoplazma ve ribozomda, ökaryotlarda ise sitoplazma, ribozom, çekirdek, mitokondri ve kloroplastta bulunur. Yapısında adenin, urasil, guanin ve sitozin bazları bulunur.

RNA'nın üç temel çeşidi vardır:

1. Mesajcı RNA (mRNA): Hücredeki RNA'ların %5'ini oluşturur. Sentezlenecek proteine ait genetik bilgiyi DNA'dan alıp ribozomlara taşır. Üzerinde bulunan üçlü nükleotitlik birimlere "kodon" adı verilir. Her kodon protein sentezinde bir aminoasit belirler.

2. Taşıyıcı RNA (tRNA): Aminoasitleri sitoplazmadan alarak ribozoma taşır. Her aminoasit için özel bir tRNA vardır, bu nedenle hücrede en az 20 çeşit tRNA bulunur. Yonca yaprağına benzer bir yapısı vardır ve üzerinde "antikodon" adı verilen özel bir bölge bulunur.

3. Ribozomal RNA (rRNA): Hücrede en fazla bulunan (~%80) RNA çeşididir. Proteinlerle birleşerek ribozomların yapısına katılır.

Hatırla: Protein sentezinde mRNA genetik bilgiyi taşır, tRNA aminoasitleri taşır, rRNA ise ribozomun yapısına katılarak aminoasitler arasında peptit bağı kurulmasını sağlar.

DNA'nın Yapısı ve Özellikleri

DNA (Deoksiribonükleik Asit) çift iplikli ve sarmal yapıda olup genetik bilginin taşındığı moleküldür. Yapısında adenin (A), guanin (G), sitozin $S-C$ ve timin (T) bazları bulunur. Beş karbonlu şekeri ise deoksiriboz'dur.

DNA yapısında A ve G bazları çift halkalı olduğu için pürin bazları, T ve S bazları ise tek halkalı olduğu için pirimidin bazları olarak adlandırılır. DNA'ya asit özelliğini yapısındaki fosfat grubu sağlar.

DNA'nın iki zinciri arasında zayıf hidrojen bağları bulunur. A ile T arasında iki, G ile C arasında üç zayıf hidrojen bağı vardır. Bu nedenle G ve C sayısı ne kadar fazla olursa, DNA'yı parçalamak için gerekli sıcaklık da o kadar yüksek olur.

DNA molekülü prokaryotlarda halkasal, ökaryotlarda ise sarmal yapıdadır (mitokondri ve plastitlerdeki DNA halkasal). Karşılıklı iki iplik birbirine antiparaleldir (bir zincirin 5' ucu, diğerinin 3' ucuyla karşı karşıya gelir).

Bunu Bilmen Gerek: Bir DNA molekülünde nükleotit sayısı n ise, fosfodiester bağı sayısı n-2'dir. Ayrıca, canlıdan canlıya DNA'nın nükleotit dizilişi farklıyken, aynı canlının farklı dokularında (üreme hücreleri hariç) aynıdır.

RNA ve DNA Karşılaştırması

Ribozomal RNA (rRNA) hücrede en fazla bulunan RNA çeşididir (~%80). Prokaryotlarda sitoplazmada, ökaryotlarda çekirdekte sentezlenir. Çok sayıda katlanmalar yaptığı için yapısında zayıf hidrojen bağları bulunur. rRNA, proteinlerle birleşerek ribozomun yapısına katılır ve protein sentezinin gerçekleşmesini sağlar.

DNA ve RNA arasındaki temel farklar:

DNA:

• Özel nükleotidi timin
• Şekeri deoksiriboz
• Çift zincirli
• Kendini eşleyebilir ve onarabilir
• Protein sentezine dolaylı katılır
• Türün diploit hücresinde miktarı sabittir
• A=T, G=S kuralı geçerli

RNA:

• Özel nükleotidi urasil
• Şekeri riboz
• Tek zincirli (tRNA katlanmalar yapar)
• Eşleyemez ve onaramaz
• Protein sentezine doğrudan katılır
• Hücreden hücreye miktarı değişir
• Bu tür bir eşleşme kuralı yoktur

Dikkat: DNA ve RNA'nın ortak özellikleri de vardır! İkisinde de A, G, S bazları, pentoz şekeri ve fosfat grubu bulunur. Her ikisi de protein sentezinde görev yapar, tüm canlılarda bulunur ve polinükleotit yapıdadır.

DNA Replikasyonu

DNA replikasyonu, DNA molekülünün hücre bölünmesi öncesinde kendisinin bir kopyasını oluşturması olayıdır. Bu sayede kalıtsal bilgi yavru hücrelere eşit şekilde aktarılır. Her canlı DNA replikasyonu yapar, ancak her canlı hücre DNA replikasyonu yapamaz (kas, akyuvar, retina, sinir hücreleri gibi).

Prokaryot ve ökaryot hücrelerde replikasyon farklılıklar gösterir:

Prokaryot Hücre:

• Halka DNA bulunur
• DNA polimeraz enzimi hızlı çalışır
• Bir tane replikasyon orijini vardır

Ökaryot Hücre:

• Doğrusal DNA bulunur
• DNA polimeraz enzimi yavaş çalışır
• Çok sayıda replikasyon orijini vardır

DNA kendini yarı korunumlu olarak eşler. Yani oluşan her DNA molekülünün bir ipliği eski, diğer ipliği ise yeni sentezlenmiş olur.

Matematiksel İpucu: DNA replikasyonunda, "2^n = oluşan DNA sayısı" formülü geçerlidir $n = bölünme sayısı$. Mesela 3 bölünme sonrasında 2^3 = 8 adet DNA molekülü oluşur.

Replikasyon Aşamaları

Ökaryotlarda DNA replikasyonu şu aşamalarla gerçekleşir:

1. Başlama: Replikasyon orijini (başlangıç noktası) belirlendikten sonra helikaz enzimi DNA'yı iki zincire ayırır. Bu işlemde ATP harcanır.

2. Uzama: Açılan zincirlere DNA polimeraz enzimi gelir ve eski zincirlerin yanına 5'→3' yönünde yeni nükleotitler ekler.

3. Sonlandırma: Kesintili olan bölgelerdeki boşluklar DNA ligaz enzimi tarafından doldurulur. Bu işlemde de ATP harcanır ve DNA eşlenmesi tamamlanır.

DNA iplikleri birbirine antiparalel olduğundan (5'→3' ve 3'→5' yönünde), DNA polimeraz enzimi bir zincirde kesintisiz, diğer zincirde ise Okazaki parçaları denilen kesintili parçalar halinde çalışır.

Merak Ettin mi? DNA polimeraz enzimi, nükleotitleri sadece 5'→3' yönünde ekleyebilir. Bu nedenle bir zincirde sürekli, diğerinde parça parça çalışmak zorundadır. Bu karmaşık süreç hatasız gerçekleştiğinde, genetik bilginin doğru aktarımı sağlanır.